زارَتْ سُليمانَ يومَ العيد قُبُّرَةٌ * أتَتْ بِفَخْذ جَراد كانَ فى فيها تَرَنَّمَتْ بِفَصيح القول و اعترفتْ * انّ الهدايا عَلى مقدار مُهديها روز عيدى قبّره‌اى ( به آن چكاوك يا كاكلى هم گويند كه تقريباً كمى كوچكتر از گنجشك است ) به ديدن سليمان آمد ، و ران ملخى را در حالى كه در دهان داشت آورد ؛ شيوا و رسا به خواندن پرداخت ، و اعتراف كرد كه هديه‌ها برحسب قدر و اندازه هديه كننده آنها است . خدايا تو خود مىدانى اعمال ما در برابر دستگاه تو از ران ملخى كمتر و عظمت تو بيشتر از سليمان ( عليه السلام ) و قابل مقايسه نيست ، ولى به كرمت بنگر به اعمال ما ! بارى پرهيزگاران چگونه به اعمال خود اميدوار شوند و به آنها مغرور و غرّه شوند كه مىدانند تا مشمول رحمت و فضل الهى نشوند ، ره به جائى نمىبرند ، آنها كه هيچ ، پيامبر گرامى ( صلى الله عليه وآله ) هم به لطف الهى دل بسته است . در روايتى از رسول خدا آمده كه فرمودند : « اعلَمُوا انّه لن يَنْجُوا احدٌ منكم بِعمله قالوا : ولا انتَ يا رسول اللّه ؟ قال : و لا انا ، الّا ان يَتَغَمّدنى اللّه بِرَحْمَة منه و فَضْل » : « آگاه باشيد كه احدى از شما بوسيله عملش نجات پيدا نمىكند ، گفتند : حتى شما يا رسول الله ؟ فرمود : آرى و من نيز مگر اين كه خداوند مرا در رحمت و فضل خود گيرد » . « 1 » ما چه كرده‌ايم كه توقع نجات داشته باشيم ، چه مقدار عمل انجام داده‌ايم كه بشماريم ، مولى الموحدين على ( عليه السلام ) در خطبه 52 نهج‌البلاغه چنين مىفرمايد : « فَوَاللّهِ لو حَنَنْتُم حَنِينَ الؤلَّهِ العِجَالِ وَ دَعَوتُم بِهَدِيلِ الحَمامِ و جَأَرْتُم جُؤَارَ مُتَبَتِّلِى الرُّهبَانِ و خَرَجتُم الَى اللهِ مِنَ الأموَال وَ الاولاد التِماسَ القُربَةِ اليهِ فِى ارتِفاعِ دَرَجَة عِندَهُ أو غُفْرانِ سَيّئَةٍ أَحْصَتْها كُتُبُهُ و حَفِظَتْها رُسُلُهُ لَكانَ قَلِيلا فِيما أَرجُولِكُم مِنْ

--> ( 1 ) . كنز العمال ، خبر 5394 تا 5397 و خبر 5316 ، ميزان الحكمه ، جلد 7 ، صفحه 27 . .